వెన్నెల స్నేహం

నవ్వుల కలలు కలసికట్టిన ఘడియలు 

మనసున మాటలు మరల చెప్పిన ఊసులు 

ఎన్నెన్నో సంగతులు 

మరెన్నో తలపులు 

వెండికుంచెతో గీచిన స్నేహ చిత్రం 

వ్యధల కూడికను వదులు చేసింది 

నేనున్నానన్న ఆత్మీయత 

నవ్వును జీవితాన మొలకలెత్తించింది 

హాయి హాయిగా జారిన స్మృతులు 

మనసున నింపెను ప్రేమ అలలు 

వేచి చూచిన మధురఘడియలు 

ప్రతిక్షణము పులకింపజేయఁగ 

చల్లని గాలుల చక్కిలిగింతలపై 

మైమరిచి అనుభవించితిని 

      "నీ వెన్నెల స్నేహం "           

తెలివి దివిటి

ఊహతెలిసిన తర్వాత వెతికి వెతికి చూసాను
అమ్మ కొంగనుకొని భ్రమపడి ఏడ్చాను

పరిగెత్తి పరిగెత్తి నాన్న వేలి కోసం
అర్రులు చాచి అలసిపోయాను

అమ్మానాన్న ప్రేమ లేని ఎదవ జీవితం
ఎందుకని పారేయబోతే  వెర్రి స్నేహమొకటి వెనక్కి లాగింది

ఉండదన్న అనుమానం కొండంత ఉన్న
ఉంటేబావుందన్న ఆశ ఊరు దాటింది

చెయ్యివేసి నడిచిన స్నేహం చెయ్యి నరికిన వేళ
చెప్పుదెబ్బల మోము రక్తమోడింది

ప్రేమ అంటూ సాకిన ప్రణయ బంధం
బ్రతుకు ముచ్చట్లతో వేదనాపింది

తెల్లవారుతందని తలచేడంతలో
మరొక బ్రతుకు  బాగుందని మరలిపోయింది

కొడుకు "లాగ " అని చెప్పే లంజకొడుకులందరూ
కోసుకు తిని వదిలేసిపోయారు

తల్లిని అని చెప్పే పుణ్యమాతలెందరో
చాటున మాటేసి వాడేసుకున్నారు

తప్పెవడిది కాదని ఎరుక వచ్చినాక
పిచ్చ నా కొడుకునై మిగిలిపోయాను

మొదలు అంతములు ఒకటే కాగా
మధ్య తీరిన దూల మాడబెట్టింది

దొరకదన్న బాధ దిగమింగి బాగా
లేదన్న రంగు పూసుకున్నాను

ప్రేమ అన్న మాట పూడ్చిపెట్టి
ప్రేమస్వరూపులకు పాడె కట్టాను

బ్రతుకు ఒంటరిదని బుర్ర వెలిగి
తెలివి దివిటి చేతబట్టి   బ్రతకనేర్చాను

-క మ ర

మరణ వరం

వ్యధల వధలతో వడిలిపోయిన  వెర్రి మనసు
ముడతల ముసుగులో దాగిన మాసిన మోము
దాక్కుని తిరిగిన వదలని చిత్తము
ఆపుకు  అరిచిన ఆగని దుఃఖము

ఎవడు లేడంటు బుర్రెoత   చెప్పిన
వినని మనసుకిపుడు తాట లేచింది

ఒల్లుకుళ్లబొడిచే అరిగిన ఎముకలు
చేసిన చేష్టల చెప్పు దెబ్బలై
తోసిన తప్పులు తిప్పలు పెట్టగ
నొసటన చెయ్యి మరి మరి బాదగా


మంచిమిత్రులను ముంచిన తీరు
నను నేను చూస్తే ఆగని కన్నీరు
బలమున్నంత వరకు నేనే రాజంటు
బలుపు తీరాక బాధలేనంటూ

ఏడ్పుగొట్టు బ్రతుకయ్యిందని ఏడ్చి ఏడ్చి
మొదటి నుండి ఉన్న ప్రకృతి వంక చూసి
ఎదో ఒకటి చేసి ఈ గురుతు  యాతన తీర్చమని
దీనంగా అర్థించిన కనులకు

పడగలు విప్పి పురులని దాల్చి
వేప మండల గాలులు రేపి
ఎలుగెత్తి ఒక పాటున నింగి విరిచి
ఒసగినది ఈ మరణ వరం

--క మ ర

కలిసి కట్టిన గూడు

వీడిపోని స్నేహామని ఊరంతా చెప్పేది

ఇంత ఆత్మీయత ఎక్కడా  లేదే అని నోరెళ్లబెట్టింది 

ఎంత ప్రేమో అని మెటికలెన్నో విరిగేవి 

అరికాలి లోన దిష్టిచుక్క కరిగేనేమో అనిపించేది   

ఇన్ని కళ్ళు మనకెందుకన్నావు 

కలిసి ఒక గూడు కడదామన్నావు 

పెంకులెన్నో తెచ్చాము తాటాకులు పేర్చాము 

సున్నాన్ని  అరగదీసాము మట్టికూడా తొక్కాము  

పక్కవూరిలో పనివాడు ఉన్నాడు 

మనఇంట్కి మంచి చేస్తాడు చూసివస్తానన్నావు 

తొక్కిన మట్టి ఎండకట్టిపోయింది 

పెంకులన్నీ బీటలు పట్టాయి 

మరొకడు వచ్చాడు వారం కలిసి తిరిగాడు 

ఊరంతా అదే మాట చెప్పింది 

ఈ సారి ఊరవతల వడ్రంగి అన్నాడు 

మరొక వారం చూసి ఆశ వదులుకున్నాను 

ఇంకెవరో ఇంకెవరో  వస్తూ పోయారు, ఊరు అదే సొల్లు చెప్పింది 

కంసాలి అన్నారు కుమ్మరి అన్నారు 

పదిరోజులన్నారు పక్షమన్నారు 

చీకటి పడేలోపు వస్తామంటూ నా కళ్ళు మూసారు 

నమ్మి నమ్మి నీరు గారి పోయాను 

నాఅంతట నేను గూడు కట్టదలచాను 

మట్టి తొక్కే నీళ్లలో కన్నీళ్లు కలిసాయి 

పగిలిన పెంకులు బాధతో అతికాయి 

రావన్న నమ్మకం పైకప్పు పేర్చింది 

ఎవరు లేరన్న శాశ్వతం గూడు  తలుపుగా మారింది  

లోపలికి వెళ్ళాను తలుపు మూసుకున్నాను 

ఎటు నుంచి వచ్చావో పరిగెత్తి వచ్చావు 

గబాలున ఘడియపెట్టి పరిగెత్తి పోయావు 

ఏడవాలన్న ఆలోచన రాలేదు 

బయటకంటె లోపలే నయమన్నఊసు  తప్ప
నీ తప్పు అనిపించలేదు 

ఇక మిగిలేది  ఇదే అన్న  ధ్యాస తప్ప 

ఈ కలసి కట్టిన గూడు లోన కలచి వేసిన గుదిబండనయ్యాను 

మరిచి పోయావా నేస్తం

ఏరా  అని పలకరించే  నీ పిలుపు 
పొద్దుగూకినా వినబడలేదు
పదరా పోదామన్న పలకరింపు 
పదైనా కనబడలేదు 


నా భుజం మీద వెంట వచ్చే నీ చెయ్యి 
తడిమినా తగలకుంది 
ప్రేమగా  హత్తుకునే ఆప్యాయత 
అడిగినా  దొరకకుంది 

ఎటు పోయావు నేస్తం  ఏమైపోయావు 
వదిలి పెట్టి పోయావా విడిచెళ్ళిపోయావా 
ఎంతసేపు చూశానో ఎక్కడెక్కడ వెతికానో 
ఎవరిఎవరిని అడిగానో మరి మరి ఏమార్చిపోయానో 


తెలియలేదు ఎంత బాధో 
తడబాటు తాకి ఇంకెంత పెరిగిందో 
ఒక్కసారి వస్తావా నేస్తం 
కలిసి భోంచేసి కలిసెళ్లిపోదాము

మాటైనా చెప్పలేదు
మూటనూ కట్టలేదు
మాటలొద్దుకున్నావా నేస్తం
నను మరిచిపోయావా నేస్తం

ఒక్కసారి ఇటుగా  రావా
మళ్లీ మాటలు మూటలు కట్టావా నేస్తం
వేచిచూస్తూ ఉంటాను ... ఉంటాను !!

ఏ మనిషి చరిత్ర చూసినా

ఏ మనిషి చరిత్ర చూసినా ఏమున్నది గర్వకారణం
ప్రతి వాడి గోడు సమస్తం పర పీడన, ఆలసత్వం


ఏడుపులు పెడ బొబ్బలనడుమన చిరునవ్వులు
నలిగే నరముల మధ్యన  మందుల ముచ్చట్లు
వెనుక చూచినా పరుల దుమ్మే
ముందు చూచినా  పరుల ఉమ్మే

నచ్చక మనసొప్పక
జీవనమే తలతిక్కని
తప్పించేవాడెవడని
పనులను పక్కకి పెట్టి

తనులను మరపున పట్టి
తెగ పీకి ఇరగతీద్దామని
ఇక తీరా ఆరా  తీస్తే
అసలు సొట్ట తెలిసింది

జబ్బు నా యందు జాడ్యమని
నాకున్న బుర్ర వాడనని
వాడెవడో పెడతాడని  వీడెవడో పొడుస్తాడని
అర్రులు చాచి బ్రతుకుతున్నానని


బుద్ధి మాంద్యము వదిలే దాకా
సుత్తి దెబ్బలు  మోహమునేసుకుని
కంపు చరిత్రను తగులబెట్టి
తెల్ల కాగితము చేత బట్టి

నన్ను నమ్ముకుని  శాయశక్తుల
వడలు వంచితె అన్ని వేళలా ...

మారబోదా  బురద రంగు
వదిలి పోదా మకిలి నన్ను
తెలవారెను హృదయమందు
దరికి చేరేను  జీవితంబు

--క మ ర

"మనో వాంఛా ఫల సిద్దిరస్తు"

"గద్దె కొరకే గాడిది కొడుకులు గత్తర లేపురు రా" అన్నదొక మేటి యాంకర్
"వీడా నాకొడుకని గాడిద ఏడ్చెన్" అన్నాడొక మహా కవి

ఒక తల్లి పడే బాధ నిజంగా తెలిసిన వాడెవడూ తప్పులు చెయ్యడు
తెలిసి చేసేవాడు తన కొడుకు అని భరించలేక "గాదిద కొడకా"
అన్న పదం కనిపెట్టిన మాతృమూర్తికి నా నమస్కారం.

చెప్పు దెబ్బలు తిన్నా
ఆ దుమ్ముని ఫేషియల్ గా పూసుకుని
ఆ కంపులో ముక్కు మూసుకుని ఇంకొన్ని ఎదవ పనులు చేసే
ఆ జీకేలకు నా ఆశీర్వాదం

"మనో వాంఛా ఫల సిద్దిరస్తు"
మీ మెదడులో మీ గురించి కూడా మంచి రాదు
సో ఆశీర్వాదం వర్కౌట్ అవుతుంది.

అవతల వాడిని ఏడిపించి ఏడిపించి
నిన్ను నువ్వు కూడా ఏడిపించుకుంటూ
నీ వాళ్ళను ఏడిపిస్తూ
బతుకుతున్న దిక్కుమాలిన జీకేలకు
ధాత్రిభ్రంశ  యోగం కలగాలని కోరుకుంటూ....!!!

క.మ.ర. 

మనసున దించిన మేకులు

 రంగు రంగుల మేకులు ఎన్నో 

కలిసి వచ్చేది ఎందుకనో 

ఒకటేమో నీలము మరొకటి ఎరుపు 

ఇంకొకటి పసుపు దాని వెనకాలిది పచ్చ 

ఏ మేకు చూసినా  పదునే 

ఏ వైపు చూసినా చదునే 

నమ్మమని అడగవు 

నమ్మేదాకా వదలవు 

ఒడిసి పట్టు కాదనను 

ఆనించి  పెట్టు గుచ్చను

వంచి చూడు బెసకను 

కదిలించి చూడు తొణకను 

సొల్లు మాటలు సాన చెప్పి 

సొల్లు కారుస్తూ వెంటే తిరిగి 

సూపర్ నువ్వు డూపర్ నువ్వు 

నువ్వు తోప్ ఎహె  అని పంచులు వదిలి 

బుద్ధుల సమ్మెట బాగా  ఎత్తి 

నెత్తిని మొదట గుండెల పిమ్మట 

గొంతుక మీద  గోర్ల వెంబడ 

అలుపెరుగక గురి మరలక దిగిదిగి దిగిదిగి 

మంచిగా చూసే కొడుకుననుకున్నావా 

నేను మేకన్న సంగతే మరిచావా 

దిగితే కానీ తెలియలేదార, అసలు రంగు నలుపని 

కొడుకును కాదు దొంగ నా కొడుకునని 

పిచ్చ  నాయాల ... 

-క మ ర 

  

కొడవలి - ఒరవడి

మారే బ్రతుకులు మారని మనుషులు
మట్టిని అమ్మి మాయని చల్లి
రంగులు మార్చే తీరును నేర్చి
మాటతొ  ముంచి మోటుగ తెంచి

మహిమని చెప్పి పిచ్చిని పామి
వాతలు తేల్చి  రాతను మాపి
కోతలు కోసి కోరలు చూపి
మనిషని చూడక కత్తులు దింపి

రక్తము కారాగ దాహములాపి
మనిషే చావగ మాంసము మరిగి
చీల్చిన  బ్రతుకును నెత్తిన మోసి
వచ్చే వాసన పక్కకు నెట్టి

ముక్కులు మూసి ప్రక్కలు త్రొక్కి
పిచ్చి కుక్కలా ఫోజులు కొట్టి
వెర్రివేషాలతో వెంపర్లాడే
మదమెక్కిన కక్కుర్తి జీవుల తనువులు నరికే

ఆ కొడవలి కావలి నీ స్త్థెర్యం ... నీ  ఒరవడి కావలి జాతికి మార్గం

వస్తున్నావని ఆశిస్తూ  ... కడ  తెరుస్తావని ఎదురు చూస్తూ ...

-క మ ర

మలినము మాడ్చాలి దీపావళి

అరమరికలు లేని అలవాట్లు చేసుకుని
దాపరికములు లేని  జీవనశైలి నేర్చుకుని
మనసును మాటగా
మంచి మాట మనసుగా మారాలని

బుద్ధి మాలిన మనకు మనమే తెలువాలని
నీతిలేక మనము నీరసపోతున్నామని
అందరు అంతే అని సర్దుకుపోతున్నామని
మనకి మనమే నచ్చకుండా పోతున్నామని

తెలిసి తెలిసి బ్రతికేస్తే బ్రతుకు తెలియకపోతామని
ఇకనైనా మామాసు మాటలువిందామని
మనకు మనం తెలుసుకుందామని
మంచి కోసం ముందుకెడదామని

మీతో నేనున్నాననీ ...

తెలుపుతూ  తెలుసుకుంటూ

ఈ దీపాల ఆవలి  మన  మలినం మాడ్చాలని కోరుకుంటూ.

-క మ ర 

నువ్వు చెయ్యలేని మోసము

రంగు  కాగితము కప్పినా రంకు  తనము 

బాగ దాచిపెట్టినా బొంకు తనము 

నిజము నిప్పన్న మాట పెడచెవిన  పెట్టినా 

నీయందు  నిప్పు నిజము నిజము 

నిదురలో  నిను వలుచు 

కలలలో  కడతేర్చు 

లేచి ఉన్నంత వరకు మరచేల మభ్యపెట్టు 

తరగనిదా దూరము 

మరపు రానిదా రూపము 

అద్దమందు నిను చూడనివ్వదు 

నీనుంచి  నిను దాటి పోనియ్యదు 

నీవన్న నిప్పు నిను కాల్చ సాగును 

తలపులమ్మట  తల బద్దలయ్యేను 

కపాల  మోక్షమని పైకి బొంకేవు 

నీ పాపాలకు యమపాశ దెబ్బని తెలిసి ఏడ్చేవు 

చచ్చినాక నిను కాల్చ అగ్గి సిగ్గుపడేను 

నీ అస్థికలు కలుపగా జలము తల్లి ఏడ్చేను  

నీ కుళ్ళు కంపు  మోయ వాయువే వాలేను 

నిను నేను కనలేదని పుడమి అబద్ధమాడేను 

నిను తన కింద చూచి గగనమే చీలేను 

పంచ భూతములను ఏడిపించిన పిచ్చనా కొడుకువై  నీకు నీవు తెలిసి చచ్చేవు 

కడుపు మంట ... కెలకకంట ...నీకే తంట ..

ప్రపంచంలోకి  ఏదన్న కొత్తది బాగా కసిగా   రావాలి అంటే ఎవడో ఒకడికి బాగా కాలాలి ... 

అంతగా కాలాలి అంటే  వాడిని ఎవడో భీభత్సంగా కెలకాలి 

అలా కెలికే వాడి గ్రహచారం గ్రహాలకే చిరాకు వచ్చేలా  ఉండాలి 

ఇంత జరిగితే గాని ఒక సమర్థవంతమైన బద్ధకస్తుడు జిడ్డు వదిలించుకుని ముందుకెళ్ళడు 

కెలికే వాడు పాపి/వెధవో  అయితే వాళ్ళు ఉన్నది మంచికే 

అవసరానికి అవసరమొచ్చే ఈ కాలంలో సమర్థవంతులు తమంతట తాము నిద్రలేస్తే మంచిది 

లేకపోతే పాపులు రావలిసిందే  మిమ్మల్ని కెలకాల్సిందే ... Choice  is Yours 

అందుకే పాపి చిరాయువు అన్నారేమో పెద్దలు 

పాపులకు దరిద్రులకు  చండాలులకు నా కృతజ్ఞతలు ... 

--కమర

(కడుపు మండిన రచయిత )

నీలి మబ్బు - స్వాతి చినుకు

కనులు తెరిచి చూసాను నీవెవరని
మసకను మాపి తెలిసాను నేనున్నది నీలో అని

నా రంగు నాకు తెలియదు నీ రంగు తెలుపు
నా ఉనికి నాకు తెలియదు  నీ ఉనికిని మరవలేను
నీతో  కదులుతూ ఈ  గాలి ఊపులని ఆస్వాదిస్తూ
ప్రతి క్షణము ఉప్పొంగి  పోయాను, ప్రతి ఊసుని చల్లగా మదిలో దాచాను


ఆ చల్లదనం పెరిగింది .. నీ రంగు మారింది
దూది  పింజలాంటి నువ్వు కాళ  రాత్రిలా  మారావు
మల్లె పువ్వులాంటి  నీ నవ్వు ఉగ్ర గర్జనగా  మారింది
ఓర్పుతో  పట్టుకునే నువ్వు ఉడుములా  ఒడిసి  పట్టావు


నీ పట్టుకి  భయం వేసింది నీ వేగం నన్ను వణికించింది
నీ లోని కల్లోలం  ఒక అన్తఃర్మధనాన్ని తలపించింది
మెడ పట్టి తోసారా  అన్నట్టు నన్ను బయటకి తోసావు
స్వాతి చినుకునై నీ చేయి విడి జారాను నేను


నీ నుంచి విడినందుకు  వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాను
కన్నీళ్ళ తో కలిసి కిందకి జారాను
గాలికి పొర్లుతూ నిను నేను చూసాను
కరిగిపోతున్న నీ దేహాన్ని చూసి కలత చెందాను

భూమిని తాకాను  చెట్టును తాకాను
ప్రకృతిని ఆస్వాదించే మనిషినీ   తాకాను
ఆ జోరుకు భయపడుతున్న జంతువులను తాకాను
నా పయనమెటో తెలియక సతమతమయ్యాను

ఒక చోట  జారి జారి ఇలలోకి ఇమిడి పోయాను
మరొక చోట పారి పారి నది లోకి కలిసిపొయాను
ఒక సారి పరిగెత్తి పరిగెత్తి  వాగు లోకి దూకాను
మరొకసారి అలసి సొలసి   బాటలోనే    మిగిలాను

నినువీడి ఉండలేక
ఎడబాటు భరించలేక
పరిగెత్తి చేరాను నదుల ఒడిలో
వడివడిగ కలిసాను అలల  కౌగిట్లో

మరిగితే కాని నిను చేరలేనని తెలిసి
మధ్యన రావొద్దని నిను  బ్రతిమలాడి
ఒళ్లారబోసాను రవి కిరణ  వేడికి
ఎంత ఆశో మరొకసారి  దొరికేనేమో  నీ సన్నిధి

మరిగి మరిగి ఆవిరయ్యను
నీ లాంటి ఒడిలో ఒదిగి పోయను
నీలాగ ఉన్న నీవు కాదని తెలుసు
మళ్ళీ ఈ ఆట మొదలయ్యిందని తెలుసుకున్నాను


ఎప్పటికి నిను చూసేనో ఎన్నటికి నిను కలిసేనో
నేను నీకు ఎరుకో లేదో , కానీ
నీ ప్రేమ నే  మరువలేను నీ ఉనికి నే దాటలేను
నీ దరి చేరే దాకా ఈ పయనం సాగిస్తూ  వేచి చూస్తాను

ఉంటానూ ........

"నా"

అమ్మ నాది నాన్న నాది అని మొదలెట్టిన ఆట 

తాత ఎవరిది అనే ఘడియ దగ్గర ముగుస్తోంది 

ఇది నాది అని ఆనందించిన రోజులూ ఉన్నాయి 

"నా " ఎవరు లేరు అని ఏడ్చిన రోజులూ ఉన్నాయి 

వేదాంతం చదివితే "నా   ఆస్తి" అహంకారం అంది 

"నా తోడు " మమకారమంది 

జీవితం చూస్తే "నా ఆస్తి " ప్రేమ అంది 

"నా  తోడు " స్నేహమంది 

పడుకునేలోపు ఏం  గోల చేస్తవులే నేస్తం 

ఇవ్వాళా మూసినా కన్ను ఒక రేపున తెరువలేవు 

ఇవ్వాలి ఆపిన  మాట ఆ రోజు పూర్తి చెయ్యలేవు 

ఆ రోజు తర్వాత విలువలేని ఆస్తులు తీరని అప్పులే నిన్ను గుర్తుకు తెస్తాయి 

ఇదా నా జీవితం,  ఒక రోజు ఇలా ఉంటుంది 

అని తెలిస్తే  ముందు రోజే నవ్వే వాడిని కదా అనిపిస్తుంది 

వీళ్ళకు ఇక నేను లేను అన్న బాధ కంట తడి పెట్టిస్తుంది 

ప్రపంచం నీ గురించి ఏమనుకుందో నీకే ఎరుకకు వస్తుంది 

కాని నాకు తెలుసు నేస్తం  నువ్వు "నా " "నా "

అని ఎందుకన్నావో 

అది మమకారం కాదు ఒంటరితనం అని నాకు తెలుసు 

ఎవరోఒకరు నిన్ను "నా " అంటారన్న  నిరీక్షణ  అని నాకు తెలుసు 

ఎన్ని రాత్రులు లేచావో ఎన్ని  మాటలు దాచావో 

ఎన్ని ఊసులు పేర్చావో ఎంత కన్నీరు కార్చావో 

చూస్తూనే ఉన్నా నేస్తం చూస్తూనే ఉన్నా 

ఎమీ తోచక ఆలోచిస్తున్నా 

నాతో ఈ సహవాసం ఈ క్షణమైనా 

మల్లీ నువ్వు "నా " అని వెతికే  లోపు 

ఒంటరితనాన్ని నాతో పంచుకో నేస్తం 

నన్ను  నా అనుకో నేస్తం ...... 

bas thu chota hi reh

bada hoga tho tereko lagega thu shaandar banega
tera battery car nahin Honda ki civic rahegi tere haath mein

jab bhi baahar jaayega thu apna card swipe karega..
aur ghar aaye guests joh tofa denge.. woh tera actual purse mein jaayega

tere dost log tereko milne gaadi pe aayenge
tereko saath leke jaayenge raath ko late tak gappe marenge..

office ke party hogi toh bahut masti hogi
colleagues ke saath nachega..thode logon ke saamne hero banega..
ek do awards lega stage pe jaake...

yaar sunle baath...

ye duniya eise hi nahin dene waali ye sab..

har ek taali ke sound ke peeche rahega ek asoon tera
har ek masti ke peeche ek jor ka jhatka..

jis ka saath leke shuru hothe hon...
aadhi doori ke baad pehchaan nahin ppaoge..


tera har ek manjil ke peeche rahega tera akelapan ka story

kabhi kabhi lagega yaar  papa ne ye sab kyon nahin bola..

aur dard hoga tho lagega yaar bhagwan dikhte kyon nahin..
 kandha tho do yaar jindagi mushkil hogayi he

woh purane hindi gaane bahut sense banne lagegi..

aur ye bologe.. "old is gold.."


dhire dhire aage badega aur zindagi samjhayegi..toh eisa hi kuch likheka..

isiloye bol rahan hoon yaar ani..

bas thu chota hi reh.. yaad rakhle bas thu chota hi reh

Pyaar Hotha he

Jab chote thein..

Pyaar Tho woh cheez thi
jab papa ko tang kar ke doosra choclate lethe the..
Mummy ko mana karke raath ko bhi khelne jaathe the..


Hostel mein gaye

tho ghar ka khana ka value patha chala
tab samajh mein aayi baath..
restaurant ke dish mein ingredients hothe hein..
ghar ke khaane mein mummy ka pyaar hotha hein..

shaayad isiliye har kisi ko apni mummy ka haath ka khaana pasand he :)

you see.. home food is awesome :)


Naukri Lagi

Toh Samajh mein aaya papa gussa kyon hothe the :)
kyon kharchon ko lekar mummy ka class lethe the..
kyon mereko jabardasti study hour pe bhejthe the..
mere success ke peeche woh itna kyon pade the..

haan wo bhi jamana tha..

jab pyaar bole toh DDLJ yaad aatha tha..
khud sharukh ban jaathe the and Kajol ko dhoondthe the..
is search mein tho apne dost log tho google ke barabar the..
yaar isko dekho.. woh kaisi lagi.
naam bina jaane hi rishtha jod the the..
woh teri baabhi he..Tum log bhi cartton the yaar.. kabhi kabhi
is template rishton ko serious lethe the..

in sab mein jo doston ka pyaar tha.. woh samjh aaya..

Saare dekhne ke baad tho yahi lagtha hein..

Dimaag ko bada hi rehne do..
ek baar dil chotha hojaye..bachpanaa kare.

Papa ke saath wohi khel khele jo bachpan mein khela karthe the..
mummy ko waise hi sathaaye..
Ek hi sun glassess ko leke sare dost log phot kheenchen .. lol..

but yaar dil ek batha.. agar koi ye sab nahin dekha tho.. Uskeliye Pyaar Kya hotha he ?

"Pyar Hotha he Ki..?"

Woh Bhi Kya Din The

Wo bhi kya din the..

Papa ka morning walk ka saath dena

Wo reason leke lauthe time choclate milk keliye dad ko mananaa…

Wo bhi Kya din the…

Market mein nikle nayi pencil keliye rona..

Jab papa leke aathe the tho usi ke saath sona…

Wo bhi kya din the…

Subah se shaam thak cricket khelna

Raath ko papa ke haathon maar khaana..

Rulathe bhait gaye tab mummy pyaar se khana khilana

Bade bhai ki who reluctant hasi aur mamma ka response..
 

Wo bhi kya din the..

Papa ke jeb se 10 rupay uthana

Ek choti choclate khareedke papa kohi dena

Paise kahan se aaye.. Dialog ko silent response dena..

Finally sach bolna.. Rothe rothe mummy ke saath sona..

Wo Bhi kya din the..

Summer mein cousins ka wait kar na

Subah raath bhagam doud karna..

Ghar pe video games rent karna..

Poora ghar movie theatre ban jaana…

Wo Bhi Kya Din the…

Yaar "Wo Bhi Kya Din The"

Life mein tho kabhi aaya nahin..

Ek baar sapne mein tho aaja yaar … please…

Bahut miss kar rahan hoon…

An Orphan Who Lost His Father

The number 10 isn't really that big as it seems to be. Hardly one knows who you are when your age reaches that number.

And if that magic number does a magic with you, say it comes and tells you.. that hey.. let us do this.. you chose someone... I will make him disappear and appear...

I was at the playground when that happened.. I said can you really do that ? Oh. yes was the answer...

I think I got a little scared... did a toss .. if it is head let us chose dad, else mom and it was dad.. I said let us do the magic with my dad... and after 10 I couldn't see him.

really couldn't call that a magic... it was just the fate on that date... after all the fate is the magic that someone never understands or for that matter no one...

and at that magic number the only thing i know was from tomorrow dad will not be at home.. so i can play a lot.. do a lot mischief..

and i actually started doing.. not just in home but everywhere.. then i realised the magic hasn't taken just my dad...but the magic around us as well...

i saw lot of shows of magic where the magician waves hands and things come back.. waved hands for ages.. dad never came back neither the magic...

got lost in discipline.. there was no one to scold, no one to take you for a walk to tell how life is.. and to guide how you need to be..

mom was busy doing dad's part time role.. getting the family along...she was doing it decently well... for her I was no longer the son, a responsibility she had to groom.. at times I was a burden.. at least with my vivid habits of interest in studies and mischief. She didn't care about the former and never asked me why I was doing the latter...

The magic was still playing with me.. I realised this is how life is going to be... couldn't make friends.. really couldn't understand what one wants from another... one thing for sure the magic has taken away is the love in life.. perhaps that is the reason why there is a relation called mom  and dad was made by god..

got along the magic.. learnt some tricks and was reasonably successful... but yea this orphanism never left my thoughts... it was always a conscious back thought.. and it was having an impact always...


When the magic was kind of giving a nice way for me finally.. found a hope.. hope was brighter than what i have seen before.. a rest that could lie on and cry... a taste i can relish.. having skipped the meal in the last and lost life...

got along with that hope.. man the magic seemed to work well.. i was having a roll.. i was getting into those kinds of stuff which I never did before... I was in love... the hope assured me life again... got along...

the only challenge was hope was on a hill with a bushy way... never bothered pain always used to run along the bushes... in my lost life... couldn't learn how to clean the bushes and make way... slowly started hurting myself when walking along the bushes..

I know the hope would have given me the courage.. instead i took it upon me... the past life there were many times i got lost in the bushes... and probably dad was never there.. and never really learnt to ask how do i clear these bushes.. employed the same brain...

the bushes started getting thicker and i started clearing harder..they were growing at a higher speed and i wasn't able to cope up.. was getting lost... tired... and the hope what i got started diminishing.. in fact the hope was feeling bad that why i never approached for a suggestion... how do you really clear the bushes...

I never realised i have to ask... got along .. lost in the bushes... lot my way and suddenly i find myself at the bottom of the hill and bushes dense.. thick.. I see no hope now... the hope is equally sad...


some questions still remain.. will i ever see the hope again ? probably not.. even if i see can i be the same way i was before.. what happens to the bushes now...

I sat down started crying... there was a mirror next to me.. i had a glance.. as I am used to giving one liners always.. what I could only tell myself was that I am "An Orphan Who Lost His Father"

I will be Myself.... My Self

Was on a journey since moon was half clipped and he is almost full now. Lot I have seen, and all of them passed by. Many did disturb but managed to get along.

To recall a few, in fact the very first encounter in my journey, the farmer across the woods. He asked me to work in his farm for that night and will pay me high. He told me that he got a message from the neighbouring village that bears are attacking the farms and he wanted to help to tighten the fence and put fire pits around the farm. The landscape was big and I could see hardly anyone out there. Confused I asked him, why are you not telling your co-farmers? he said that's none of your business. I was shocked, how can someone be so mean, when i thought this i laughed at myself, as the same experience of meanness from my previous life is making me run this hard. While I was about to get started, he said "If someone asks you what you are doing here, don't say about the bear attack." I said, I can't do it, he said "You have to". I said I can't kill my honesty... he was unhappy with my response and I broke the work and resumed my journey. I still ponder over that one single statement he made, making fun of me.... "If you want to live happily you cannot be honest."

I already had enough and this farmer poured in some more... I really can't take it... The next stop was at a warfare house, getting ready for an attack on their enemies. The house was more than happy to welcome as they were looking for someone who is new to that place and who needs to carry out a secret operation. They wanted to kill their enemies by poisoning the water in the enemy camp. I shouted, you guys are gone mad, "How can you do this to them? This is not the way you fight, be brave, face them head on and win." Though the situation was different, the laughter was same as that of the farmer. I was ill treated and taunted extremely and I really had to urge myself to start my running again. This time the one liner was "being truthful and righteous works only in books and texts, not in life"

Numerous I can narrate, and was exhausted. What I learnt about how to live life is exactly opposite to the way people are living and I am unable to make a living midst this. If this is the only way one can live in this world, why was my early life teaching something else. Is it evil to think good ? Is it wrong to be right.... why is that i am going through all of this.... I was let down by my principles and was pulled down for my thoughts, I barely know what success is...

and I am at my final destination now. If this is not going to solve the problem my journey has to end here...

It is the same place where I learnt everything. I sat down talking to "Him" about all of this.... I was weeping throughout and venting what all I have gone through. "He" listened to everything and said, why are you crying, I am happy that you did not change despite of all of these situations, you still want to be you. This is enough to feel worthwhile in your life. I was confused. "He" continued you are what you make out of your self and prior to that you need to have a journey to know your "self", and that is what this journey was. To realize what you  are.

I said, the farmer seems to be more happy than me, I feel i don't know what I need to do to be successful. "He" smiled and said, success is not owning a farm or winning a war, it is in knowing what you are, and how you need to be. This is a journey of journeys and one day the farmer also will do this journey.

I said, it is very tough to be yourself at times, "He" it is bound to be tough and will get tougher as you progress in life. but just keep in mind the tougher the test the greater the reward. The reward of proximity to your self. you will get close to yourself as you get along this tour..

I was calming down, "He" said take a nap and get going, things will be alright.... that instilled some confidence and as I dropped my eye lids... I sketched a resolution for this journey, "I will be Myself, My Self!!"

This is why I gave Hurt!!!

I wanted people to feel the belongingness to me. I wanted to see my kids happy. I let them discover what I invented. I was all smiling even when they called it invention.

They were my kids and i had to care for them. I gave them comforts. I let them enjoy in feeling the association to me.

At first it was so, every thing they drew out out of their life they offered it to me by will, they called it the greatness of our father.

I smiled and said it is your ability and I am happy for it. Though I know it is because of me they did everything still I gave the credit to them. Which dad doesn't want to praise his kids.. I am not exception.

They invented money, I said be careful. They invented liquor, I was worried.. They invented many things which troubled me, yet i was trying to care for them.

Some listened, some did not. By virtue of their actions i had to change the way I operate. From care taker i was forced to a role of Observer. well, Initially i was observer also, instead the actions of my kids portrayed me as care taker, as when you act the way I defined by yourself, I am the care taker.Else you are living at your own will.

Well this will went worse and my kids changed. I don't have emotions neither pain. I started feeling sorry for my kids.

I love them, irrespective of what ever they do, that love undergoes different personifications and takes different forms. As you know, punishing a kid when he does a mistake is also out of love, my love is there for their prosperity... I am unconditional when it comes to anything :)

Some of my kids realized the change, how the way it was and the way it is now. They were not able to connect to me, feel my presence in them.

Though they were longing for me, I could not really help them as the mind was already polluted.

out of that mid state they were not able to see the purity in me. I made a decision, to help these people.

I formulated a human feeling called hurt, that generates pain in mind and loneliness in thoughts.

I formulated it in such a way that they can feel the ultimate support for them in me. Look at me in the distant skies and cry. I designed the so that they get the pollutant inside them out.

I called it repent. Many started going through this experience and it was good work for me to look at all of them and take care of them again.


once we all were sitting and they were talking to me about the way they changed. They were saying the way we could connect to you in sorrow we cannot connect to you while in happiness.

I corrected them, at the starting point you need this to connect to me, but once you connect you don't have anything except me and happiness, for the fact that I am happy love personified.

I want my kids to start the journey of connecting to me. "This is Why I gave Hurt"